مجنون بوی لیلیم در کوی او جایم کنید

بادهای فراموشی آخرین برگهای پاییز را می برند

کاش بادی بود

  که خاکستر بودن مرا  می برد

در دور دست این شب تاریک

و در سرزمینی دیگر رها می ساخت

                                         گرد تنهایی مرا

 

آزاد و زیبا باشید