شب بود و پاییز در پس پنجره می لغزید...
مرد تنها بود....
و اتاقی از همیشه !!
خالی از لطافت ...
از شعر..
و زن دور ..؟
صبح نزدیک..؟
و خیال پر رنگ..
شب بی ستاره
گونه مرد خیس شد..!!
بر شانه اش چیزی احساس کرد
شبیه به آغوش
گویا لحظه ای زمان ایستاد...
آسمان غرید ...
شب بود و خیال کمرنگ....
اتاقی از همیشه
خالی از معنا
از امید
و صبح
زیبا باشید و البته آزاد
روزگار نامهربان است، این روزها ؟
و من در گذر از ابتدا !!
و تحمل تنها بهانه ام
اینکه می خندند ، اینکه به بازی می گیرند...
اینکه ، چه می اندیشند؟؟
مهم نیست ، چون آنها نمی دانند که من ، من نیستم؟؟
که مدتی است ، که نیستم
که رفته ام ، و هیچ ردپایی نگذاردم ...
که فراموش کرده ام ، اطمینان را ، باور را
نمی دانند ، نمی دانند
که دل تنگی من ، دگر از آدمها نیست !!
آدمها که دل تنگی ندارند !!
من دلم از این می گیرد که کسی
اصلا نداند که پاییز است
که دلش هوای پنجره خیس از باران نکند
که فراموش کند برگها در حال رفتند....
تا بهار
بگذار بخندند به من ، بگذار خوش باشند دمی..
خسته شدم از این آدمها
که چشمانشان دروغ می بافد
و لبهایشان به کذب لبخند می زند
که هر دم در انتظار سقوط دیگری هستند
و از صداقت گریزانند
دلم گاه به حال خودم می سوزد
دوست ندارم این بودن ها را
دوست ندارم
زیبا باشید (( اگر چه سخته این روزا ))
آرام آرام ... آمد!
مثل همیشه .. مثل هر بار
چقدر دلم تنگ شده بود
آسمان دست از سکوت سنگین تابستان کشید
و ابرها آرام آرام زمین را سیراب کردند
رنگها باز می گردند
درختها ...
درختها وداع می کنند با برگها
یک پاییز دگر از بودنمان ... فرصتی دگر
برای تنفس ...
برای ادراک مرگ .. تولد
برای آموختن زرد شدن
سبز شدن ....
ماندن و وفادار بودن
پایبند شدن!
ایستادن !!
چند پاییز دگر هستیم ؟؟
اما پاییز هست و جاریست
قدم خواهم زد
به اندازه هر برگ خواهم اندیشید
تا اگر نبودم و بود پشیمان نشوم
تو هم اگر خواستی بیا
که همه دلیل
تویی
(( دوباره اومد انگار زنده شدم ... بوی بارون بوی هیزم .... بوی اینجا گیلان من ....!!! ))
زیبا باشید و آزاد