الهه برگ ریز

سكوت صدايي دارد به وسعت گريه

گريه غربتي دارد به اندازه ي پرواز عقاب

و عقاب جرئتي دارد در حد تنهايي

و شب باز ساكت است با تمام صداهايي كه مي شنويم و تمام نگاههايي كه مي گذرند

 و صبح تنهاست،

به تنهايي آنهايي كه بر سر پنجه سپيده بالا رفتند و باز گشتند و كسي نديد

و همه در خواب بودند،در خواب

و شب با رفتن مهمانهايش گريان بود

و هيچ كس

 گريه شب را نديد

چون كه خورشيد پرده شلوغي را به چشمان ما گذاشت

و باز همه جا ساكت بود

و صداي پر آن پرنده ي پر غرور هم

در حال دور شدن بود

تا قصه باقي بماند

باقي بماند و

 بماند!

زیبا باشید