الهه برگ ریز

باران هر شب دل تنگی هایش را برایم هجی می کند

و چون روز می رسد

ابر ها بارشان را می بندند

گویا روز نا محرم است

و شب خلوتگه باران است

و افسوس من بر این غافلان است

که هیچ گاه درد باران و شب و خلوت و غربت را نفهمیدند

چه شبهایی که انسانها پشت سکوت اردو زدند

و جشن غفلت گرفتند

و من قرنهاست می نگرم که سکوت بغض ابرها

پشت دروازهای روز می شکند

و پادشاه تنهایی شاید شب است

همان پادشاه اخلاص... همان پادشاه سادگی...

همان پادشاه نمناک  قلب های بینا!!

آزاد و زیبا باشید