من و دنیای تو

 

 

 

 

من و يه هواي نا مفهوم،تو و يه دنيا بهانه

 

،شب و عشق و مه و گريه

 

من و رويا و ترانه هاي خسته،تو و قصه،من و غصه

 

،هواي باروني و روزاي طولاني،

 

شباي رفتن و رفتن لحظه هاي بي تو پنهاني،

 

           بر اين باور نمي مانم

                                       ولي آشنا هستم با همه نا باوري ها

 

آسمان گرچه زيباست دم غروب آفتاب،ولي پر از غمهاست،

 

هواي ابري دلهاست،صداي مرد تنهاي ترانم،كسي جز تو نشنيد اين  بهانه ام،

 

دلم تنگه،دلم تنگه براي نسترنهاي فراموش،

 

براي لحظه هاي خسته و خسته ي اين دل خاموش،

 

براي رفتن پيش ستاره،براي مردن از عشقت دوباره

 

   براي گفتن شب گريه هامون،براي رفتن از بست دلامون

 

هواي رفتن اگر داري هنوزم

                                     منم اون باغ پر درد،هي مي سوزم

 

شب رويا اگر نا گفتني نيست،ولي درد تو،دوستي صميمي است.

 

دلم خسته تر از چشماي نازت

 

                                     هوات صادقانه است

 

                                                                اي عاشق!!

 

زیبا باشید

 

حضور تو

 

ترانه ي صداي خسته ي تو

                         مرا به ناكجا آباد صداقت شبهاي تارم مي برد.     

تو قصه ناخوانده ي اين دل غربت زده اي

                         من داستان هزارو يك شب چشمان تو

اين تفكرات خام از نگاه بي توست

                         در خلوت روزها و در سكوت شبهایم

غربت خود گريه است

                         و گريه،طومار زندگي بي شادي من

 

هواي غم زده ام مرا خسته تر از دل مرده هاي تنها كرده

 

نمي دانم از كجا در اين خرابه خانه كرده

 

 و ره اين زندان تن را   که به او گفته

 

                        مدتهاست با خود به گفتگو مي نشينم وخسته ام،


خسته از تكرار ترانه تنهايي در اين شلوغيهاي خلوت

 

                        تو را قرن هاست مي جويم ولي نيستي

 

                                                     و يا هستي

                                                                  و من نيستم                                                                           

 زیبا باشید

 

یادم باشد فریاد بزنم ور نه سکوت روحم را خواهد ربود

 

دوست دارم فریاد بزنم

 

                                 فریاد

 

برسر آنکه بی هد ف بودنش را به بادهای پوچ می سپارد .

 

بر سرآ نکه فراموش کرده چرا اصلا هست

 

دوست دارم فریاد بزنم

 

                                اما حنجره یاری نمی کند 

   

خاموشی خاموشی فراگرفته بودن تاریکم را

 

از این گذشته اخیر تنها شبهایش را بخا طر دارم

 

 

آن هم با پنجره بسته

 

یا د م هست که زمان را ورق می زدم

 

اما آن شبها پنجره ها یم بازبود ومن نجوا می کردم

 

نمی دانم چه شده است اما دیگر خستگی در وجودم نشسته

 

هم در جان هم در روح بودنم

 

نمی دانم شاید چون مدتی است باران نمی بارد

 

و یا می بارد و پنجره هایم بسته است

 

دوست دارم هر آنکه را که فریاد بزند بر سرم

 

حتی اگر دشمن باشد

 

و عمری مدنیونش خواهم بود

 

و تمام ثانیه ها را برایش قربانی خواهم کرد

 

حس غریبی  در نبض های بودنم موج می زند

 

نمی دانم

 

گویا تشنه ام وحال دریا را هم می بینم

 

اما..................

 

فریاد می زنم ای رهگذرهای بی تفاوت

 

من هستم!

 

اما هیچ بودنی درک نمی کند بودنم را

 

انگار تپش هایم کند شده

 

ولی گویا هنوز هستم

 

و از همین روزنه    به دنبال ساحلی خواهم گشت

 

 

که در آن تر نمی از باران زیبای بودن به این خشکی

 

شبهایم  ببارد

 

ببارد

 

زیبا باشید

 

ک.سالار

 

پاییز فصل پر تنفسیس که درکش ادراک می خواهد

نوازشم کن

 

نوازشم کن که محتاجم

 

در این بی رحمی پاییز نوازشم کن

 

سوز دارد پاییز

 

نمی دانی؟

 

سوزش را دوست دارم

 

نمی دانی؟

 

سردی نسیم سحرگاهش را دوست دارم!

 

برگ ریز بی وقفه اش را دوست دارم

 

دوست دارم!

 

نوازشم کن که محتاجم

 

زرد زرد است پاییز زرد

 

جدایی همدمش است پاییز

 

بی نوازش!؟

 

باران پاییزی را بنوش

 

که پر از فریاد برگهاست

 

پر از گریه آسمان

 

نوازشم کن که محتاجم

 

محتاج

 

ای غم مرا نوازشم کن

 

ای غم

 

آری نوازشم کن که جز تو

 

هیچ همدمی گویا ندارم

 

جز تو!

 

زیبا باشید

 

 

دلم دردی که دارد با که گوید

بر روی مشتی ماسه نرم ایستاده ام

 

در کنار بزرگی که می گویند دریاست

 

آسمان صورتی های غروب را  کم کم به پایان می رساند

 

و مه غبار گونه  ای کوه ها را در منظر چشمانم تار می کند

 

و من می نگرم به افق وسعت دریا

 

و باز با  این همه زیبایی  پاییز است پاییز

 

و گویا از غم لبریز است لبریز

 

و دل که همچنان  گلایه می کند و شکوه ها  دارد

 

شکوه از این حوا ها که در کنار این زیبایی ها

 

باز حریسند و گاز می زنند سیب های حوس را

 

و من به سقوط فکر می کنم

 

سقوط از این عرش زیبای خلقت

 

به سیاه چاله تکرار

 

و پرسشهایی که هر بار در ذهنم فریاد می کشند چرا؟

 

بودن ها را درک نمی کنیم !

 

و نمی گوییم چه شد!؟

 

و تنها عبور می کنیم از تمام این  سقوط ها

 

تنها عبور می کنیم

 

عبور؟

 

 

 

 

تنها

 

 

 

 

تنهاي تنها ايستاده اي آنجا به چه مي نگري؟

 

به خشك شدن يك درخت در غارت بي رحم پاييز؟

 

ساكت و بي تحرك،حتي علفهاي هرز هم ريشه هايت در بر ندارند،

 

تك و بي اماني،چه اخلاص عجيبي،چه خلقت نازنيني،

 

چه غرور زيبايي،استوار مانده اي بدون تكيه گاهي

 

و حتي هم صحبت رهگذرواري،

 

گويا درحسادت تمام بودنهاي اسيري،

 

پاييز لطافت سبزه  را مي تواند ببرد،خنده ي گلها،صداي چكاوكها را،

 

اما آبي دريا را نه،رقص ماهيها را نه،

 

دريا تمام غم تو را درخود جاي مي دهد،

 

تا بهار تا عبور اولين سنجاقك بي تاب از ساحل،

 

اما چقدر راه است تا رسيدن بهار،

 

قرنهاست منتظرم گه گاهي نسيمي از لبه پنجره نگاهم مي گذرد كه بوي بهار دارد،

 

اما فقط   یک  نسيم است، پس هيچ پيغامي با خود ندارد

 

،آخرين بهار را هنوز به ياد دارم،سبز بودم،

 

بارور و شكرگذار،

 

نمي دانم،

 

چه شدي دستانم پر از بي كسي شد؟

 

روزها كوتاه شد شبهايم بلند شد،

 

هوايم بي تنفس شده،

 

بي تنفس!!

 

زیبا باشید